Normy prawne mogą być tworzone i zmieniane przez ustawodawcę dość szybko w celu dostosowania ich do zachodzących w państwie procesów politycznych i przeobrażeń społecznych. W porównaniu z nimi normy moralne i obyczajowe są względnie trwałe, gdyż kształtują się wolniej i obowiązują znacznie dłużej.

Prawo obowiązujące w danym państwie, czyli ogól norm zachowania ustanowionych lub uznanych przez władzę państwową i zagwarantowanych przymusem - to prawo pozytywne.
Prawo naturalne rozumiane jest jako zbiór norm, które obowiązują całe społeczeństwo i władzę państwową bez względu na to, czy są one przez tę władzę ustanowione i uznawane.
Według jednych koncepcji prawo naturalne wywodzi się bezpośrednio z natury pojmowanej jako środowisko przyrodnicze. Nauka Kościoła katolickiego prawo naturalne utożsamia z prawami boskimi i nie wiąże go z ustanowieniem czy uznaniem przez władzę, lecz wywodzi je z natury człowieka, obdarzonego przez Boga rozumem i wolną wolą. Normy prawa naturalnego, niezależne od woli władzy, są przez to trwalsze od prawa pozytywnego, a niektóre jego reguły są wręcz niezmienne. W minionych stu-leciach w różnych formach ustrojowych państwa prawo tworzone przez władców niezgodnie z prawem naturalnym (boskim) nierzadko powodowało konflikty w państwie, przyczyniając się do buntu przeciw władcy.
Idea prawa naturalnego miała decydujący wpływ na kształtowanie się koncepcji praw człowieka. Współcześnie jest ono traktowane jako wzór, na którym powinno się opierać prawo stanowione przez ludzi.
Koncepcja prawa naturalnego jako nadrzędnego wobec prawa państwowego jest konsekwencją odwiecznego pragnienia, aby prawo ludzkie było dobre, sprawiedliwe, a nie konstruowane dla doraźnych interesów władzy. Idea prawa naturalnego pozwoliła między innymi na osądzenie zbrodniarzy wojennych w procesach norymberskim i tokijskim po zakończeniu II wojny światowej.